ŚLĄSK PO ROKU 1945

Śląsk po roku 1945 miał ciężkie początki, zniszczony po wojnie, z nową, temu krajowi początkowo nieznaną ludnością, pod naciskiem dyktatury. W latach 1948/49, rygorystyczny proces stalinizmu paraliżował wszystkie ruchy polityczne oprócz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). Jedyną opozycją  społeczną był kościół.

Odrodzenie przemysłu budziło się początkowo również powoli. Dopiero od końca lat pięćdziesiątych zaczęła się powolna modernizacja upaństwowionego przemysłu ciężkiego na Górnym Śląsku, a na Dolnym Śląsku zaczęły powstawać nowe gałęzie przemysłowe. Niedostateczne zaopatrzenie ludności prowadziło wciąż do protestów. Strajki w Gdańsku w roku 1970 i w roku 1976 rozprzestrzeniły się szybko na Śląsk. W latach osiemdziesiątych Wrocław i okręg przemysłowy Górnego Śląska stanowiły centrum opozycyjne Solidarności.

Od roku 1989 Śląsk wybrał nową drogę. Należy on do najbogatszych i najlepiej rozwiniętych regionów Polski. Jego położenie geograficzne, jego otwarta na świat ludność i jego siła gospodarcza zapewniają mu ważną rolę w nowej Europie.

Widokówka przedstawiająca “Wystawę Ziem Odzyskanych“, 1948 rok
Fotografia: © SMG